Тураў меў гонар двойчы стаць сталіцай Дня беларускага пісьменства. Гэта адзін з самых старажытных цэнтраў пісьменства і летапісання ў сучаснай Беларусі і мае такое ж значэнне для беларускай зямлі на поўдні краіны, як Полацк – на поўначы. Упершыню ўпамiнаецца ў Лаўрэнцьеўскiм летапiсе ажно ў 980 г. У канцы Х ст. Тураў – палітычны, эканамічны і культурны цэнтр Тураўскага княства, адзіны горад на тэрыторыі рассялення дрыгавічоў.
У 1865 г. у Тураве быў знойдзены адзін з найбольш ранніх помнікаў усходнеславянскага пісьменства XI ст. – рукапіснае Тураўскае Евангелле. Гэты твор з’яўляецца адным з найбольш ранніх помнікаў славянскага кніжнага пісьменства і найбольш ранняй кнігай на беларускіх землях, якая дайшла да нашага часу. Ад рукапісу захавалася 10 лістоў, захоўваецца ён у бібліятэцы Акадэміі навук Літвы.
У ХІІ ст. тут жыў і працаваў слынны дзеяч усходнеславянскай культуры, пісьменнік і асветнік, епіскап Кірыла, далучаны да святых і названы Тураўскім. Ён напісаў каля 70 выдатных пропаведзяў, малітваў, навучанняў, прыпавесцяў, канонаў. Яго творы на ўсходнеславянскіх землях карысталіся вялікай папулярнасцю, а за вялікі дар красамоўства сучаснікі празвалі яго Златавустам. У 2004 г. у рамках свята на Замкавай гары адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка Кірылу Тураўскаму.